kafiye
/ka:fiye/
Arapça ḳāfiye
1. Halk edebiyatında ayak
2. isim, edebiyat, Şiirde dizelerin sonunda tekrarlanan ve aynı ahengi veren heceler veya aynı görevde olmayan ancak benzeşen sesler; uyak"Nitekim tarihî bir kafiye lisanı olan Türkçede, daha başlangıçtan beri engin bir aliterasyon hadise vardır. - Nihat Sami Banarlı"